Poniedziałek, 20 listopada 2017 roku        

Wspólnota cywili i wojskowych

Bielska parafia Trójcy Przenajświętszej istnieje od pięćdziesięciu lat. Jednak ośmiokrotnie dłuższą, burzliwą i bogatą historię ma kościół, służący tej wspólnocie. - Ogarniamy to całe dziedzictwo, aby je ubogacić naszym życiem oraz naszą wiarą i przekazać następnym pokoleniom. Dziękujemy zarówno Bogu jak i ludziom za wszelkie dobro – mówił biskup Tadeusz Rakoczy podczas jubileuszowej Eucharystii do wiernych i duszpasterzy tej wspólnoty. Przypomnijmy to dziedzictwo...

Ewangelicki, katolicki

Pierwszy murowany kościół w miejscu dzisiejszej parafialnej świątyni pw. Trójcy Przenajświętszej, wybudowano na początku XVII wieku. Był to ewangelicki zbór, stojący na skraju cmentarza. Jego poświęcenie odbyło się w 1608 r.
Korzenie tego kościoła sięgają jeszcze dalej, bo drugiej połowy XVI wieku, kiedy to bielska gmina ewangelicka zakupiła tuż za bramą miejską obszerny ogród i przeznaczyła go na swój cmentarz. Wkrótce stanęła tam drewniana kaplica, zadedykowana Świętej Trójcy. W latach 1604-1608 w tym miejscu wzniesiono murowany kościół pod tym samym wezwaniem. W 1628 r., podczas wojny trzydziestoletniej, cesarska komisja odebrała ewangelikom wszystkie kościoły w mieście i okolicy, w tym także kościół pw. Świętej Trójcy. Stał się on filialnym kościołem parafii św. Mikołaja, a przykościelny cmentarz stał się dwuwyznaniowym. Świątynia dwukrotnie uległa całkowitemu spaleniu, a po ostatnim z nich - na początku XIX wieku - służyła miastu jako... magazyn owsa, siana i soli. Kościół został odbudowany w latach 1829-30, a później kilkakrotnie był remontowany i rozbudowywany. Przykościelny cmentarz został ostatecznie zamknięty w 1889 r.

Szkolny, garnizonowy, parafialny
Pod koniec XIX w. świątynia służyła do odprawiania nabożeństw dla niemieckiej młodzieży szkolnej. Polscy uczniowie zaczęli mieć tam swoje Msze św. dopiero po 1918 r. Później z tego kościoła zaczęli korzystać także podhalańczycy, stacjonujący w pobliskich koszarach (dzisiaj mieści się tam Szpital Pediatryczny). Oficjalnie świątynia stała się kościołem garnizonowym w 1932 r. Do wybuchu wojny funkcję kapelanów pełnili w nim ks. mjr Antoni Miodoński i ks. mjr Bronisław Nowyk.
W 1958 r. biskup katowicki Stanisław Adamski erygował parafię Trójcy Przenajświętszej, która objęła swymi granicami część parafii św. Mikołaja, a nawet cześć starobielskiej parafii św. Stanisława. Pierwszym proboszczem został ks. Józef Koterla. Po jego śmierci w 1970 r. proboszczem został ks. Stanisław Dyrda (do 1984 r.), a po nim ks. Andrzej Sapiński (1984-98). Od końca 1998 r. proboszczem jest ks. prał. Józef Oleszko. Kolejnych proboszczów w pracy duszpasterskiej w minionym półwieczu wspierało łącznie 37 wikarych. Pierwszy z nich był ks. Janusz Zimniak, dzisiejszy biskup pomocniczy naszej diecezji.

Wraca wojsko
W 1998 r. świątynia odzyskała status kościoła garnizonowego, służącego bielskiemu środowisku wojskowemu i kombatantom. Pierwszym kapelanem został ks. por. Marek Strzelecki SAC. Od 2002 r. funkcję tę pełni ks. mjr Mariusz Tołwiński. Wojskowa orkiestra i kompania honorowa uczestniczą w wielu uroczystościach parafialnych. W Wielkim Poście odbywają się rekolekcje dla środowiska wojskowego. Na ścianach tej świątyni przybywają coraz to nowe tablice pamiątkowe, fundowane przez stowarzyszenia kombatanckie.
Środowisko wojskowe i kombatanckie ufundowało też pierwszy witraż. Do dnia jubileuszu udało się zamontować 23 takie witraże. Ostatni z nich ufundowali strażacy.
Artur Kasprzykowski

W mojej opinii
Ks. prał. Józef Oleszko, proboszcz:
Przeżywając jubileusz z wdzięcznością wspominamy duszpasterzy, którzy pracowali w tej świątyni, a także wiernych, dla których ten kościół był domem modlitwy i bramą do nieba. To także okazja, by spojrzeć wstecz, na minione lata. Temu między innymi będzie służyć książka, wydana na 50-lecie naszej parafii, opisująca jej historię i dzień dzisiejszy. Poznając jej dzieje musimy pamiętać, że teraz to my je współtworzymy. Musimy dokładać starań, by wspólnota nasza była nadal ożywiona duchem wiary, jedności i miłości. Każdy nowy dzień ma być okazją, by taki obraz naszej parafii kształtować. Staramy się kontynuować tradycje patriotyczne. Wspólnota nadal służy też najmłodszym, choć nie jako kościół szkolny. Tu ma swą siedzibę stowarzyszenie niepełnosprawnych dzieci „Serce dla serca”, a w naszej dawnej plebanii mieści się katolickie przedszkole.

Maluchy w dawnej plebanii

Poświęcenie siedziby przedszkola katolickiego

Logowanie