Parafia Trójcy Przenajświętszej

Rzymskokatolicka Parafia
Trójcy Przenajświętszej w Bielsku-Białej

Parafia została erygowana w 1958 roku.
43–300 Bielsko–Biała, ul. Sobieskiego 10a, tel. 33/812–56–57
konto: Bank Śląski 16105010701000002213144161

Więcej
Kościół Trójcy Przenajświętszej

Kościół Trójcy Przenajświętszej
wykonany z folii

PUrszula Wiśnicka, artystka z naszej parafii, tworzy obrazy z folii samoprzylepnej. Jej dzieła to pejzaże, kwiaty i kompozycje ostatnio wykonała obraz naszego kościoła Trójcy Przenajświętszej.

Więcej
Orędzie papieskie na Wielki Post

Orędzie na Wielki Post
Każde życie, które napotykamy, jest darem

Czytaj więcej

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Najświętszy Sakrament
wystawiony w kaplicy bocznej
po Mszy św. porannej

Czytaj więcej

Środa, 16 sierpnia 2017 roku        

Pierwsza Komunia Święta

Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta Pierwsza Komunia Święta

Rola rodziców w wychowaniu religijnym dziecka w świetle wybranych dokumentów Kościoła

Sobór Watykański II w wielu swoich dokumentach mocno uwydatnił posłannictwo rodziców jako „pierwszych i głównych wychowawców", których nie łatwo daje się zastąpić.
Ich misja wychowawcza jest posługą wprowadzającą dziecko nie tylko w sferę wartości ludzkich, ale także w sferę wartości duchowych.
Rodzice odgrywają podstawową rolę w pierwszym przekazie wiary i w początku chrześcijańskiego życia dzieci.
Specjalną pomoc w posłannictwie wychowawczym znajdują oni   w sakramencie małżeństwa, który ich konsekruje do prawdziwie chrześcijańskiego wychowania dzieci, to znaczy powołuje ich do uczestnictwa we władzy i miłości samego Boga Ojca i Chrystusa Pasterza, a także w macierzyńskiej miłości Kościoła, wzbogaca ich darami mądrości, rady, męstwa i wszystkimi innymi darami Ducha Świętego, po to ażeby pomogli dzieciom w ich ludzkim i chrześcijańskim wzrastaniu.
Również Synod podejmując i rozwijając myśli Soborowe, przedstawił posłannictwo wychowawcze rodziny chrześcijańskiej jako prawdziwą posługę, poprzez którą dokonuje się przekazywanie i promieniowanie Ewangelii.
W szczególny zaś sposób, zadaniom rodziny chrześcijańskiej we współczesnym świecie poświęcona została adhortacja apostolska Jana Pawła II „Familiaris consotrio".

W pierwszym rozdziale
Zostaną poruszone tutaj wybrane zagadnienia dotyczące roli rodziców w wychowaniu religijnym dziecka, w oparciu o niektóre dokumenty Kościoła, w szczególności zaś:
Deklarację Apostolską „Gravissimum educationis"
Adhortację Apostolską „Catechesi tradendae
Adhortację Apostolską „Familiaris consortio"
List do Rodzin Ojca św. Jana Pawła II
1.  Prawo i obowiązek rodziców do religijnego wychowania  dziecka
Zadanie wychowania wypływa z najbardziej pierwotnego powołania małżonków do uczestnictwa w stwórczym dziele Boga: rodząc w miłości i dla miłości nową osobę, która sama w sobie jest powołana do wzrostu i rozwoju, rodzice tym samym podejmują zadanie umożliwienia jej życia w pełni ludzkiego.
Przypomniał o tym Sobór Watykański II: „Rodzice, ponieważ dali życie dzieciom, w najwyższym stopniu są obowiązani do wychowania potomstwa i dlatego muszą być uznani za pierwszych i głównych wychowawców".
Prawo - obowiązek rodziców do wychowania jest czymś istotnym i jako taki związany jest z samym przekazywaniem życia ludzkiego; jest on pierwotny i mający pierwszeństwo w stosunku do zadań wychowawczych innych osób, z racji wyjątkowości; wyklucza zastępstwo i jest niezbywalny, dlatego nie może być całkowicie przekazany innym, ani przez innych zawłaszczony.
Zadanie wychowawcze rodziców nabiera godności i charakteru powołania poprzez Sakrament Małżeństwa, staje się prawdziwą w ścisłym sensie „posługą" Kościoła w dziele budowania jego członków. Żywa i czujna świadomość posłannictwa otrzymanego wraz z Sakramentem Małżeństwa pomoże rodzicom chrześcijańskim poświęcić się dziełu wychowania dzieci z wielką pogodą ducha i ufnością, a zarazem z poczuciem odpowiedzialności wobec Boga, który ich powołuje i posyła, ażeby budowali Kościół w dzieciach.
Prawo rodziców do wyboru wychowania zgodnego z wyznawaną przez nich wiarą winno być bezwzględnie zabezpieczone. Państwo i Kościół mają obowiązek służenia rodzicom wszelkimi możliwymi formami pomocy, aby rodziny mogły prawidłowo wypełniać swe zadanie wychowawcze. W tym celu zarówno Kościół jak i państwo winni tworzyć i popierać te instytucje i taką działalność, których słusznie domagają się rodziny. Przy tym ci wszyscy, którzy słusznie w społeczeństwie stają na czele szkolnictwa i są uczestnikami procesu wychowawczego nie powinni zapominać, że działają poniekąd w imieniu rodziców, w oparciu o ich zgodę, a w pewnej mierze nawet ich zlecenie.
Rodzice podejmując wychowanie religijne i katechizację swoich dzieci, działają w obrębie Kościoła jako prawdziwy podmiot ewangelizacji i apostolstwa i dlatego, zgodnie z zasadą wolności religijnej, mają prawo wybrać dla swych dzieci taki sposób wychowania religijnego oraz moralnego, który odpowiada ich własnym przekonaniom. Winni również cieszyć się „swobodą wyboru typu szkoły lub innych środków wychowawczych bez żadnych dyskryminacji ze strony władz publicznych". - podaje Deklaracja o wolności religijnej „Dignitatis Humanae".
Rodzice nawet wówczas, kiedy powierzają zadania wychowawcze instytucjom kościelnym lub szkołom prowadzonym przez osoby zakonne, nadal i w sposób czynny powinni pełnić swoją rolę wychowawczą.
Spoczywa na nich poważna powinność głębokiego zaangażowania się w  nawiązywanie serdecznego i czynnego kontaktu z nauczycielami czy katechetami.

2. Rodzice pierwszymi głosicielami Ewangelii
Przez łaskę sakramentu małżeństwa rodzice otrzymali zadanie i przywilej ewangelizowania swoich dzieci. Możliwie jak najwcześniej powinni wprowadzać swoje dzieci w tajemnice wiary, której są dla nich pierwszymi zwiastunami.
Modląc się z dziećmi, czytając im słowo Boże, włączają je poprzez stopniową inicjację chrześcijańską w życie Chrystusa i Jego Kościoła. Stają się w ten sposób rodzicami w pełni, nie tylko rodzicielami życia fizycznego, ale i tego, które przez odrodzenie Ducha Świętego płynie z Krzyża i Zmartwychwstania Chrystusa.
Ich posługa ewangelizacyjna jest swoista i nie do zastąpienia, nabiera typowych cech życia rodzinnego, na które winny się składać miłość, prostota, konkretne codzienne świadectwo.
Chrześcijańscy rodzice, ukazując dzieciom wszystkie te treści, które są konieczne do stopniowego dojrzewania w wierze, troszczą się o to, by pokazać im do jakich głębin prowadzi wiara i miłość Jezusa Chrystusa.
Dzieło ewangelizacji zawsze związane jest z cierpieniem apostoła, tak w rodzinie chrześcijańskiej rodzice powinni odważnie i z wielką pogodą ducha przyjmować trudności na jakie niejednokrotnie napotyka ich posługiwanie ewangelizacyjne własnych dzieci.
W ich dziele podejmowanym dla umocnienia w duszach daru łaski Bożej będzie podtrzymywała łaska i świadomość, że Pan powierza im troskę o wzrost dziecka Bożego, brata Chrystusa, świątyni Ducha świętego i członka Kościoła.
Rodzina czyli rodzice i dzieci uczestnicząc w życiu i posłannictwie Kościoła, wypełnia swoje zadanie prorockie przyjmując i głosząc słowo Boże: w ten sposób stają się z każdym dniem bardziej wspólnotą wierzącą i ewangelizującą.
Mówi o tym Paweł VI: „rodzinę, podobnie jak Kościół należy uważać za pole, na które przynosi się Ewangelię i z którego ona się rozkrzewia. Dlatego na łonie rodziny świadomej tego zadania wszyscy członkowie jej ewangelizują, a także podlegają Ewangelizacji. Rodzice nie tylko dzielą się z dziećmi Ewangelią, ale mogą od nich odebrać tę Ewangelię wyrażoną głęboko życiem. Rodzina staje się głosicielką Ewangelii dla wielu rodzin oraz dla otoczenia, w którym żyje".
Im większa jest świadomość małżonków i rodziców chrześcijańskich, że ich „Kościół domowy" ma swój udział w życiu i misji Kościoła powszechnego, tym bardziej w ich dzieciach rozwija się „zmysł Kościoła" oraz poczucie tego jak piękną jest rzeczą oddać swoje siły w służbie Królestwu Bożemu.
Rodzice, działając w służbie przekazywania wiary, są - jak ich określił Jan Paweł II - pierwszymi katechetami swoich dzieci.
Ożywiani wiarą, która została im przekazana, powinni rozbudzać w swoich dzieciach wrażliwość na orędzie Ewangelii i uświadamiać im rolę budowniczych sprawiedliwości i pokoju.
Ponadto nie zapominając o tym, że posługa, którą wypełniają na rzecz Ewangelii, jest zasadniczą posługą kościelną, powinni pozostawać w wewnętrznej komunii i odpowiedzialnej harmonii z wszystkimi innymi posługami ewangelizacji oraz katechezy, obecnymi i działającymi we wspólnocie kościelnej tak diecezjalnej jak i parafialnej.
Bezwzględna konieczność katechezy rodzinnej ujawnia się ze szczególną mocą w określonych sytuacjach, które Kościół notuje niestety w różnych miejscach: tam gdzie ustawy przeciwne religii utrudniają samo wychowanie w wierze, gdzie z powodu rozpowszechnionego niedowiarstwa lub panującego tak zwanego laicyzmu nie daje się faktycznie możliwości pełnego rozwoju religijności, tam ten Kościół domowy pozostaje jedynym miejscem, gdzie dzieci i młodzież mogą pobierać prawdziwą katechezę.
Dlatego chrześcijańscy rodzice muszą wciąż podejmować wysiłek i nie ustawać w gorliwości by się przygotować do katechizowania swych dzieci i by to zadanie wypełniać z niestrudzonym zapałem.
Trzeba też - mówi Ojciec Święty w adhortacji Catechesi tradentae -„popierać ludzi i instytucje, które pomagają rodzicom do wypełniania tego obowiązku, czy to w osobistych kontaktach z nimi, czy przez kongresy i zjazdy, czy też przez wszelkiego rodzaju pomoce pedagogiczne; te osoby i instytucje świadczą katechezie wybitne usługi".
Rodzina, w której formacja religijna stanowi przedmiot stałej uwagi, przyniesie wielkie korzyści nie tylko samym swoim członkom, ale również Kościołowi i społeczeństwu.

3. Rodzice pierwszymi nauczycielami modlitwy
Na mocy swej godności i misji kapłańskiej, właściwej wszystkim ochrzczonym, rodzice chrześcijańscy mają szczególne zadanie wychowania dzieci do modlitwy, wprowadzania ich w stopniowe odkrywanie Bożego misterium i nauczenia osobistej z Nim rozmowy.
Szczególnie zaś w rodzinie chrześcijańskiej ubogaconej łaską i obowiązkami sakramentu małżeństwa należy już od najwcześniejszego wieku uczyć dzieci zgodnie z wiarą na chrzcie otrzymaną poznawania i czci Boga.
Rodzice już wraz z pierwszymi słowami uczą dzieci chwalić Boga, którego odczuwają jako bliskość kochającego i opiekuńczego Ojca.
Króciutkie modlitwy, które dziecko ledwie wymawia dają początek dialogowi pełnemu miłości z Bogiem ukrytym, którego słów nauczy się później słuchać.
Modlitwa rodzinna ma swoje cechy charakterystyczne. Jest modlitwą wspólną rodziców i dzieci. Komunia w modlitwie jest jednocześnie owocem i wymogiem owej komunii otrzymanej w Sakramencie chrztu i małżeństwa. Do członków rodziny chrześcijańskiej można w sposób szczególny odnieść słowa, w których Chrystus obiecał swą obecność: „zaprawdę powiadam wam: Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam ja jestem pośród nich". (Mt. 18,19)
Zasadniczym i niezastąpionym elementem wychowania do modlitwy jest konkretny przykład, żywe świadectwo rodziców. Tylko modląc się wspólnie z dziećmi, wypełniając swoje królewskie kapłaństwo, ojciec i matka zstępują w głąb serc dzieci, pozostawiając ślady, których nie zdołają zatrzeć późniejsze wydarzenia życiowe.
Modlitwa jest zarazem przyczyną i skutkiem sposobu życia w świetle Ewangelii. W tym znaczeniu modlitwa rodziców, jako wspólnoty chrześcijańskiej staje się dla dzieci wtajemniczeniem w poszukiwanie Boga i słuchanie Jego wezwań. Świadectwo życia odnajduje wówczas całą swoją wartość. Zakłada ono, że dzieci uczą się w rodzinie, jako prawidłowej konsekwencji modlitwy, patrzenia na świat w sposób chrześcijański, zgodnie z Ewangelią.
Istnieje głębokie i życiowe powiązanie między modlitwą Kościoła a modlitwą wiernych co jasno potwierdził Sobór Watykański II.
Ważnym więc celem modlitwy Kościoła domowego jest stworzenie dzieciom warunków do naturalnego wprowadzenia w modlitwę liturgiczną, właściwą dla całego Kościoła, zarówno poprzez przygotowanie do niej, jak i przez objęcie nią życia osobistego, rodzinnego i społecznego. Stąd konieczność stopniowego uczestnictwa wszystkich członków rodziny w Eucharystii, zwłaszcza niedzielnej i świątecznej oraz w innych Sakramentach inicjacji chrześcijańskiej dzieci.
Tak więc do zadań chrześcijańskich rodziców będzie należała troska
0 to, by również w domu obchodzić w formie stosownej dla jej członków okresy
1 święta roku liturgicznego.
Celem przygotowania i przedłużenia kultu sprawowanego w kościele rodzina sięga do modlitwy prywatnej, która posiada wielką rozmaitość form: ta rozmaitość świadczy o niezwykłym bogactwie z jakim Duch ożywia modlitwę chrześcijańską oraz wychodzi naprzeciw różnym potrzebom i sytuacjom życiowym, w których człowiek zwraca się do Pana.
Poza modlitwą poranną i wieczorną należy, idąc za wskazaniem Ojców Synodu, polecić w rodzinach lekturę i rozważanie słowa Bożego, przygotowanie do sakramentów, nabożeństwo do Serca Jezusowego, różne formy kultu Matki Bożej, modlitwę przed i po posiłku i inne praktyki pobożności ludowej.
Wśród praktyk, jakie Kościół nieustannie i ze szczególną troską poleca wiernym, jest modlitwa różańcowa, którą zaliczyć należy do najwspanialszych i najskuteczniejszych wspólnych modlitw, do zanoszenia których wzywa się rodzinę chrześcijańską.

4. Rodzice pierwszymi świadkami miłości Boga i bliźniego
Najgłębszym elementem określającym zadania wychowawcze rodziców jest miłość ojcowska i macierzyńska, która znajduje w dziele wychowawczym wypełnienie doskonałej służby życiu: miłość rodzicielska od początku staje się duszą a przez to normą, która inspiruje i nadaje kierunek całej konkretnej działalności wychowawczej, ubogacając ją tak cennymi owocami miłości, jak czułość, stałość, usłużność, bezinteresowność i duch ofiary.
Ich rodzicielska miłość ma stać się dla dzieci widzialnym znakiem tej samej miłości Boga, od której bierze nazwę wszelkie ojcostwo w niebie i na ziemi.40 Miłość jest im zadana jako powinność możliwa do zrealizowania dzięki łasce Bożej, otrzymanej w Sakramencie Małżeństwa.
Rodzina jest zaczynem miłości. Można powiedzieć, że przez rodzinę przepływa główny nurt cywilizacji miłości, który wyraża się przez bycie razem na sposób rodzinny, stwarzając wspólnotową przestrzeń afirmacji każdej osoby, każdego człowieka dla niego samego.
Autentyczny szacunek dla życia i ludzkiej godności, wspaniałomyślna miłość bliźniego, głęboko zakorzenione w Ewangelii poczucie obowiązku i sprawiedliwości - wywodzą się z rodziny, w której dominują zdrowe stosunki między dziećmi a rodzicami i gdzie każdy stara się służyć drugiemu. I taka miłość, która otwiera się na innych sprawia, że członkowie rodziny stają się prawdziwymi sługami Kościoła „domowego", gdzie wszyscy i każdy z osobna ożywiają miłość poprzez usilne poszukiwanie dobra i szczęścia dla każdego.
Rodziny chrześcijańskie, które przez wiarę widzą we wszystkich ludziach dzieci Ojca Niebieskiego, będą wielkodusznie wychodzić naprzeciw dzieciom innych rodzin, pomagając im i kochając je nie jako obcych, ale jako członków jednej rodziny dzieci Bożych.
Wówczas własnym przykładem, bardziej niż słowami nauczą swoje dzieci wspaniałomyślności w stosunku do słabych, dzielenia się wiarą i dobrami materialnymi z tymi, którzy nie znają jeszcze Chrystusa, bądź są ofiarami biedy i ignorancji, a przez to będą mogli otworzyć je na dynamizm misyjny jako uzupełniający wymiar chrześcijańskiego życia. Wtedy również chrześcijańscy rodzice zdolni będą zaakceptować rozwijające się powołanie kapłańskie czy misyjne jako jeden z najpiękniejszych dowodów autentyczności wychowania chrześcijańskiego, które dali swoim dzieciom.

5. Rodzice pierwszymi wychowawcami cnót społecznych
Stwórca wszechrzeczy ustanowił związek małżeński początkiem i podstawą społeczności ludzkiej; rodzina stała się pierwszą i żywotną komórką społeczeństwa.
W rodzinie rodzą się obywatele, w niej znajdują pierwszą szkołę cnót społecznych, które stanowią o życiu i rozwoju samego społeczeństwa.
W ten sposób rodzina na mocy swej natury i powołania, daleka od zamknięcia się w sobie, otwiera się na inne rodziny i na społeczeństwo, podejmując swoje zadania społeczne.
Będzie mogła to wypełnić zarówno przez dzieło wychowania, dając dzieciom wzór życia opartego na takich wartościach jak: prawda, wolność, sprawiedliwość i miłość, jak również przez czynne i odpowiedzialne zaangażowanie się na rzecz autentycznie ludzkiego dorastania społeczeństwa i jego instytucji.
W społeczeństwie wstrząsanym i rozbitym przez napięcia i konflikty, wynikające  gwałtownego ścierania się różnych indywidualności i ludzkiego egoizmu, dzieci powinny nabyć nie tylko poczucie prawdziwej sprawiedliwości, która prowadzi do poszanowania godności osobistej każdego człowieka, ale także tym bardziej poczucie prawdziwej miłości, jako podstawy szczerej troski i bezinteresownej służby wobec drugich a zwłaszcza najbiedniejszych i potrzebujących. Rodzina jest pierwszą podstawową szkołą uspołecznienia: w niej jako wspólnocie miłości uczynienie z siebie daru jest prawem nadającym kierunek i warunkującym wzrost. Dar z siebie, który ożywia wzajemną miłość małżonków, staje się wzorem i zasadą składania daru z siebie, co powinno dokonywać się we wzajemnych stosunkach braci i sióstr oraz różnych, współżyjących w rodzinie pokoleń. Tak komunia jak uczestnictwo codziennie przeżywane w domu, w chwilach radości i trudnościach jest najbardziej konkretną i skuteczną pedagogią dla czynnego, odpowiedzialnego i owocnego włączenia się dzieci w życie społeczne o szerszym zasięgu.
W ten właśnie sposób rodzina winna być pierwszą szkołą miłości i solidarności, pierwszą szkołą wszystkich cnót ludzkich i chrześcijańskich. Wielka jest więc odpowiedzialność rodziców! Rodzina jest wspólnotą miłości, w której każdy z jej członków czuje się rozumiany, akceptowany i kochany i sam stara się rozumieć akceptować i kochać innych.
Według nauki Soboru Watykańskiego II - prawdziwe wychowanie zdąża do kształtowania osoby ludzkiej w kierunku jej celu ostatecznego, a równocześnie do dobra społeczności, których człowiek jest członkiem i  w których obowiązkach, gdy dorośnie będzie brać udział.
W omówionych powyżej dokumentach Kościoła, a w sposób szczególny w Adhortacji Apostolskiej „Familiaris consortio", poświęconej w całości zadaniom rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym, uwidacznia się głęboka troska Kościoła o rodzinę, która zajmowała i zajmuje pierwszoplanowe miejsce w jego działalności duszpasterskiej.
Rola wychowawcza rodziny, jak ukazują dokumenty jest tak istotna, że jakiekolwiek braki w tym względzie byłyby nie do naprawienia.
Kościół świadomy licznych zagrożeń, na jakie narażona jest rodzina broni podstawowych jej wartości, niezależnie od wzorca kulturowego na jakim jest oparta. Kościół domaga się dla niej swobody ruchów i decyzji, a także podstawowego, przysługującego rodzinie prawa do wychowania potomstwa.

Literatura:
1. Deklaracja o wychowaniu chrześcijańskim „Gravissimum edukationis”;
2. Jan Paweł II,  Athortacja apostolska „Familiaris consortio”;
3. Paweł VI,  Athortacja apostolska “Evangelii nuntiandi”;
4. Jan Paweł II, List do rodzin, 1994 r.;
5. Katechizm Kościoła Katolickiego, Poznań 1994 r.;
PawełVI, Athortacja Apostolska „Catechesi tradendae”.

Konferencja dla rodziców  w ramach pedagogizacji
Opr. S. mgr Zdzisława Kubik – katechetka

Wspólnota cywili i wojskowych

Bielska parafia Trójcy Przenajświętszej istnieje od pięćdziesięciu lat. Jednak ośmiokrotnie dłuższą, burzliwą i bogatą historię ma kościół, służący tej wspólnocie.

Kazania

Kazania proboszcza
ks. Andrzeja Sapińskiego
1984-1998

Posłuchaj

Komentarze liturgiczne
ks. Andrzeja Sapińskiego
1984-1998

Pobierz
Stronę przegląda teraz 40 gości 

Logowanie